رژیم پایدار است و مشروعیت دارد

صورت ادعا

«رژیم پایدار و legitimate است، اعتراضات recurrent اما شکست می‌خورند.»

پایداری یک رژیم به معنای مشروعیت آن نیست. رژیم‌های دیکتاتوری مانند شوروی، لیبی قذافی و عراق صدام دهه‌ها پایدار بودند اما مشروعیت مردمی نداشتند و سرانجام سقوط کردند.
رژیم جمهوری اسلامی با ابزارهای سرکوب از جمله سپاه پاسداران، بسیج، نیروی انتظامی و لباس‌شخصی‌ها پایدار مانده است، نه با رأی و رضایت مردم.
کشتار بیش از ۱۵۰۰ نفر در اعتراضات آبان ۱۳۹۸ طبق گزارش رویترز، سرکوب خونین جنبش مهسا در ۱۴۰۱، و اعدام معترضان همگی نشانه‌های حکومتی هستند که بدون زور قادر به ادامه نیست.

نظرسنجی مستقل GAMAAN (گروه تحلیل و سنجش نگرش‌های ایرانیان) نشان می‌دهد بیش از ۸۰ درصد ایرانیان خواهان تغییر رژیم هستند.
مشارکت در انتخابات به شدت کاهش یافته است. در انتخابات ۱۴۰۲ مشارکت به کمترین میزان تاریخ جمهوری اسلامی رسید، که خود نشانه بی‌اعتمادی عمیق مردم است.
شعار «مرگ بر دیکتاتور» و «زن، زندگی، آزادی» به شعارهای فراگیر ملی تبدیل شده‌اند.
فرار مغزها و مهاجرت گسترده نخبگان نشانه دیگری از بی‌اعتمادی به آینده رژیم است.

مغالطه توسل به قدرت (Argumentum ad Baculum): پایداری از طریق زور را با مشروعیت یکی گرفتن.
مغالطه نتیجه‌گیری شتاب‌زده: از شکست موقت اعتراضات نتیجه گرفتن که مردم رژیم را قبول دارند.
مغالطه بقای ناجی (Survivorship Bias): فقط به ادامه حیات رژیم نگاه کردن و نشانه‌های فروپاشی را نادیده گرفتن.
مغالطه سیاه و سفید: یا رژیم پایدار است یا سقوط کرده، در حالی که فرآیند فروپاشی تدریجی است.

هر موج اعتراضی بزرگ‌تر، گسترده‌تر و رادیکال‌تر از موج قبلی بوده است: از جنبش سبز ۸۸ تا آبان ۹۸ تا جنبش مهسا ۱۴۰۱.
رژیم‌های دیکتاتوری معمولاً پس از چندین موج اعتراضی سقوط می‌کنند. انقلاب ۵۷ ایران نیز پس از سال‌ها اعتراض و سرکوب رخ داد.
هر بار سرکوب، خشم عمومی را عمیق‌تر و عزم مردم را راسخ‌تر می‌کند.

اگر رژیم واقعاً مشروعیت داشت، چرا به سرکوب خونین، قطع اینترنت، زندان و شکنجه نیاز دارد؟ حکومت‌های مشروع با انتخابات آزاد، رسانه‌های مستقل و جامعه مدنی فعال حکمرانی می‌کنند، نه با گلوله و اعدام.
اگر اعتراضات بی‌اهمیت بودند، چرا رژیم میلیاردها دلار صرف دستگاه‌های امنیتی و سرکوب می‌کند؟