رژیم با سرکوب و نظارت اعتراضات را نابود می‌کند

صورت ادعا

«رژیم ماهر در سرکوب است، با surveillance و infiltration اعتراضات را نابود می‌کند.»

همان فناوری که رژیم برای نظارت استفاده می‌کند، ابزار قدرتمندی در دست مردم هم هست. ویدیوهای ضبط‌شده با تلفن همراه از کشتار معترضان در سراسر جهان پخش شده و جنایات رژیم را افشا کرده است.
شبکه‌های اجتماعی و اپلیکیشن‌های رمزنگاری‌شده امکان سازمان‌دهی غیرمتمرکز را به مردم داده‌اند. رژیم نمی‌تواند همه را کنترل کند.
VPN و ابزارهای دور زدن فیلترینگ به مردم امکان دسترسی به اطلاعات آزاد را می‌دهد. علی‌رغم تلاش‌های رژیم، میلیون‌ها ایرانی از این ابزارها استفاده می‌کنند.
قطع اینترنت خود نشانه ضعف رژیم است: نشان می‌دهد رژیم از قدرت ارتباطی مردم می‌ترسد.

فرار مغزها و مهاجرت نیروهای متخصص، توان فنی رژیم را تضعیف کرده است.
اقتصاد ورشکسته توان مالی رژیم برای حفظ دستگاه سرکوب را محدود می‌کند. حقوق نیروهای امنیتی کاهش یافته و نارضایتی در میان آنها رو به افزایش است.
گزارش‌هایی از نافرمانی برخی نیروهای نظامی و انتظامی در برابر دستور سرکوب وجود دارد.
نسل جوان ایران (که بیش از ۶۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهد) به طور فزاینده‌ای از رژیم بیزار است و سرکوب آنها هزینه بیشتری دارد.

مغالطه توسل به ترس (Appeal to Fear): با بزرگ‌نمایی قدرت سرکوب، مردم را از اقدام منصرف کردن.
مغالطه تعمیم شتاب‌زده: از موفقیت موقت سرکوب نتیجه گرفتن که سرکوب همیشه موفق خواهد بود.
مغالطه نادیده گرفتن شواهد متناقض: موارد شکست سرکوب و مقاومت مردمی نادیده گرفته می‌شود.
مغالطه قدرت مطلق: فرض اینکه رژیم توان نامحدود سرکوب دارد، در حالی که منابعش رو به اتمام است.

اگر سرکوب واقعاً کارآمد بود، چرا هر چند سال یک جنبش اعتراضی بزرگ‌تر شکل می‌گیرد؟ سرکوب نه تنها مشکل را حل نکرده بلکه خشم مردم را عمیق‌تر کرده است.
هزینه سرکوب روز به روز بیشتر می‌شود در حالی که منابع رژیم رو به کاهش است. این معادله پایدار نیست.

فناوری به نفع مردم هم کار می‌کند: ویدیوهای ویروسی جنایات رژیم را جهانی کرده است.
فرار مغزها و اقتصاد ورشکسته توان سرکوب رژیم را تضعیف کرده است.
هیچ رژیمی در تاریخ با سرکوب برای همیشه دوام نیاورده: شاه، شوروی، آپارتاید همه سقوط کردند.
هر موج سرکوب، موج اعتراضی بعدی را بزرگ‌تر و قوی‌تر کرده است.